Maand: januari 2022 (Pagina 1 van 3)

Op het strand onder een wolkeloze lucht
Zit jij op een paaltje eenzaam en verloren te kijken
Naar makkers die dobberen en deinen
Trek jij je bek even open voor een zucht

Je strekt je vleugels springt op
En glijdt op de winden
Hoger en hoger in een wolkeloze lucht
Naar een punt achter de kim.

SjBK, 25 november 2021

Waar de wolken hangen
Als vele ogen in de lucht
Waar meeuwen scheren
Als sneeuwvlokken in hun vlucht

Waar de stralen van de zon
Als lantaarns de wolken verlichten
En glinsteren op zee
Verloren in de wereld zijn

Droom ik
In stilte en aanbidding
In de eenzame lucht
Ademloos op vleugels
Tijdloos te zweven

SjBK, 25 november 2021

Jij rent weg en kijkt niet om
In het versterven van het licht
Laat je mij alleen
Maar nog voor je gaat
Nog eenmaal een kus

Mijn hart is nog niet uit de tijd
Ik heb je meer nodig dan ooit
Nog voor het doven van het licht
Kijk ik in je held’re ogen

En als ik dan huil
In de zonneschijn van de nacht
In de schemer van de dageraad
Om de tijd die zo verdampt

Zie dan in de sterren van de nacht
En in de zonneschijn van de dageraad
De hoop van het licht verlangend rijken.

SjBK, 24 november 2021

Overal waar ik ga
Ben ik bang
Bang haar te zien
Bang haar te voelen

Ik ren en ren
De wereld in
Maar waar ik ook ga
Daar komt zij ook

Sta ik stil
Verlies ik mezelf
Zij wil mij

Daar staat zij
Zo zeker ben ik
Ik ren niet meer
Ik ben verliefd

Samen lopen wij
Naar een moment
Ver in de tijd gelegen
Haar opnieuw verliezen
Doet mij rennen
En rennen
Weg van mezelf
Maar ze komt terug
En dan lopen wij weer samen
Lang en gelukkig.

SjBK, 24 november 2021

Zie de vrouw in het wit
Zij schreeuwde haar longen uit haar lijf
Niemand die het hoorde
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Ze streed geluidloos door
Niemand die het vernam
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Ze rende en rende
Niemand die het zag
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Haar hart bonkte en bonkte
Zo hard, ze rende bijna uit de tijd
En niemand die haar ving
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Als een vlinder fladderen
Pogingen iets van het leven te maken
Laat je licht op haar schijnen.

Zie de vrouw in het wit
Zie haar, hoor haar, geef haar
Het licht dat op haar kan schijnen.

SjBK, 24 november 2021

Een adelaar op mijn rug
En een uil op mijn arm
De passie van het zien
En compassie van het weten
Nog meer dan ooit
Laat mij de droom dromen
Die mij brengt naar een nacht
Lang geleden, onbevangen
En zo onbevreesd te leven.
Als een adelaar mij laat zien
En de uil mij laat weten
Op mijn rug, op mijn arm
Hoop in stralend zonlicht in mijn geest.

SjBK, 24 november 2021

Het zijn de vruchten die ik pluk
In mijn nadagen van het leven
Zingevend aan het roer
Vergezel jij mij
Naar de haven

SjBK, 19 november 2021

Hij komt in woeste stormachtige golven.
En gaat vertraagd sluipenderwijs.
Mij, verscheurt in scherven achter latend.

Boven de wolken zwevend, grijp ik naar de sterren.
Gevallen in het blinde donker sta ik verstild te schreeuwen.

Sta ik in het midden van ergens,
in het zanderige zand verspoeld achter gelaten,
verstild te schreeuwen.

Ik schreeuwde geruisloos in de nacht.
Een hart vol van pijn,
niemand die het hoorde kloppen.

Vallende sneeuw die mij traag sluipenderwijs bedekt
Als een warme deken
De wind die mijn geluidloze schreeuw
Het universum in slingert.

Weergaloos staar ik te luisteren
In het donkerste van het donkere donker
Verdoofd te wachten op jou.

Maar als dan de regendruppels vallen
Zo gewetenloos op het groen
En de dageraad is aangebroken
Hoef ik niet te blijven
Maar geef mijn nog een moment.

Een moment om mijn scherven te plakken
Mijn schreeuw hoorbaar te maken.
Een moment van dankbaarheid,
en een moment van liefde
te tonen
Mijn licht te laten stralen.

SjBK, 18 november 2021

Geef mij een trage meanderende rivier.
Waarvan ik haar bewegingen niet vermoed.

Of een wind die raast over de vlakte,
waar de golven land afkabbelen.

Naast de doodstille in slaap gehulde stad gelegen,
waar de wilgen zich verdrinken aan het meer,
en de dijken zinloosheid vertonen.

Geef mij het akkerse leven,
in winterse armoedigheid getooid.
Of die rijp krakende schone heide.

Geef mij dat huppelend reetje in de wei,
een jaarling rollend in het gras.

Maar bovenal
Geef mij maar een vraag, geen antwoord.

SjBK, 7 november 2021

Al je kamers
Gevuld met anekdotes
Een voor een
En stap voor stap
Langzaam en soms zo snel
Uit jou verdween

Was het enige wat jou nog restte
Het fundament van het leven
Tot ook dat in elkaar zakte.

SjBK, 22 oktober 2021