 |
“Dauwdruppels glinsteren in het gras, de zon schemert door de wolkendeken en ik verloor mij in nevel van schoonheid en verwondering.”
SjBK, 23 april 2024 |
Pagina 29 van 43
 |
“Op de akker van het leven, dansen de wolken van verandering en groei.”
SjBK, 22 april 2024 |
Bij de paardenbloem, met haar gouden gloed
En in de boom, waar de mus broedt
In de tuin waar het leven gaat
Zoeken zij naar het zaad
De paardenbloem een feestmaal
Gefladder, gekwetter en praal
Met snavels scherp en oogjes fel
Vliegen ze heen en weer, zo snel
Zo klein, en dartel vrolijk in een rij
Zoemt daar opeens een bij
Maar de mussen van geenszins willen wijken
Vliegt de bij zo laat blijken
Naar de seringenboom.
Dus laat mij kijken naar dit tafereel
Van bijen, mussen en paardenbloemen
Een natuurlijk ritueel
Mijn tuin, vol van gelen en groenen.
Daarin zingt ieder zijn lied
Zoals het in het leven geschied.
SjBK, 22 april 2024
|
“Onder de stralende zon, tussen de zachte wolken en over de uitgestrekte wei, vind ik rust en vrede in de eenvoud van de natuur.”
SjBK, 21 april 2024 |
 |
 |
“In het rijk van de wei, waar de wolken de horizon omarmen, fluisteren paardenbloemen verhalen van veerkracht en vrijheid.”
SjBK, 20 april 2024 |
|
“De regen maakt plaats om heldere luchten te doen verschijnen. En daarna wandelen om er achter te komen hoe de schoonheid in het wandelen langs paden die eens verscholen lagen oplichten.”
SjBK, 19 april 2024 |
 |
Een zachte bries fluistert geheimen van het onbekende
Een symfonie van vreugde is in elke gedachte verweven
Op de lange dag de magie van de zonnewende
Schaduw van twijfel vervagen in het licht verschreven.
Laat mijn nieuwsgierigheid mij leiden als sterren in de nacht
Waar blijdschap wordt geboren uit liefde die we niet begrijpen
Dwalend dansend tussen bloemen langs de gracht
En de ruwe diamant in zijn schoonheid slijpen.
Samen wandelen we de paden van harmonie
Een blijheid die blijft, als eeuwige smart
En je bewegelijke symfonische comédie
Zijn de sleutels tot mijn hart.
SjBK, 13 maart 2024
Ik opende mijn ogen,
Zag de sterren en de maan.
Voelde mij zo opgetogen,
Wilde nog zoveel verder gaan.
Door vreugde beneveld,
Een hart die de liefde betreedt,
Wind die zoetjes prevelt,
Een ziel die zichzelf vergeet.
De zon die de horizon kust,
Nieuwsgierigheid die bloeit,
Een schaduw die verontrust,
En de vreugde besproeit.
Laat nieuwsgierigheid mij leiden,
Als een kompas in de nacht,
Jubelend de weg van smacht
In verwondering verblijven.
SjBK, 9 maart 2024
In de kalme omhelzing van een sluikende nacht,
Ontwaken onontdekte mogelijkheden,
Van sterren die stralen als fluwelen vacht,
En herinneringen aan vele hoffelijkheden.
In de kille bries van midzomernacht,
Zwijgen in geschilderde stilte heimelijkheden,
Met ochtendgloren groen van smaragd,
Onbeperkt potentieel van kinderlijkheden
Daar in dat moment van eeuwige kracht,
Liggen kleuren van belofte in betrekkelijkheden,
In een serenade van warme tinten opgewacht,
Zodat de nacht zijn adem verlaat in stekeligheden.
Opent het onbekende in ‘t schoonste van de dag,
Fluisterend in betoverende realiteit, nieuwe verhalen.
SjBK, 6 maart 2024