Ik opende mijn ogen,
Zag de sterren en de maan.
Voelde mij zo opgetogen,
Wilde nog zoveel verder gaan.

Door vreugde beneveld,
Een hart die de liefde betreedt,
Wind die zoetjes prevelt,
Een ziel die zichzelf vergeet.

De zon die de horizon kust,
Nieuwsgierigheid die bloeit,
Een schaduw die verontrust,
En de vreugde besproeit.

Laat nieuwsgierigheid mij leiden,
Als een kompas in de nacht,
Jubelend de weg van smacht
In verwondering verblijven.

SjBK, 9 maart 2024