Wanneer zijn blad’ren wiegen op de wind,
Fluistert hij verhalen aan een kind.
In de lente een bloesem getooide dracht,
Die schijnen als witte kaarsjes in de nacht.

Zit ik in zijn schaduw stil te zijn,
Zijn geuren te snuiven puur en rein,
De zomer komt al aan,
Laat hij al enkele kastanjes gaan.

Loslaten is geen kunst
Eerder een grote gunst,
Ruimte om te groeien,
De ander te laten bloeien.

SjBK, 11 juni 2024

De stilte is rondom mij
En jij rent zo heerlijk blij
Samen in deze kleurrijke omgeving

De zon achter de dichte wolkendeken
Word ik door jou aangekeken.
Samen bewegen stralend, sprankelend

Laten wij afdrukken achter in het rulle zand.
Ieder op een eigen manier door het groene land,
Zo samen zwervend voel ik mij kind.

De zon wordt langzaam ondermijnd
Wandelen wij verder, ongepijnd,
Geen maan, geen sterren, onbegeleid.

In dit zomerse paradijs
Van volle kleuren naar het grijs
Voor even zijn, in een eeuwigheid.

SjBK, 3 juni 2024

Ik heet Mazzel
En ik ben happy,
Ik kijk je aan,
En lach je toe.

Mijn glimlach schenken,
In dit ene moment,
Vrij en ongebonden,
Als het waaien van de wind.

Ik lach je toe,
En kijk je aan,
Ik ben happy,
Mazzel is mijn naam.

SjBK, 2 juni 2024

In je ogen zie ik de glans van het loffelijke
Lief betoverend, zonder schroom,
Het tere en het hoffelijke,
Aanbeden door de zon in stille vroom,
Zo geef jij de velden een sprankelend gezicht.

SjBK, 2 juni 2024

Boomtoppen in nevel gehuld,
Waar zonlicht zich nog verschuilt,
De kop van paardenbloem nog gevuld
De lucht nog niet vervuild.

Geboren in dauw,
Overgeleverd aan de grillen van de wind,
Opzoek naar ’t waterblauw,
Fragiel en toch sterk, geplukt door een kind.

Als dan de pappus zweeft, licht en vrij,
De nevel haar kust, zo teder,
Danst zij met de bries, zo blij,
Neergestreken naast een ceder.

Door ’t mystieke omgeven,
In zijn kleine kern van bestaan
Waar water, lucht en aarde samen gaan.
Schijnbaar onbeduidend stil leven.

SjBK, 1 juni 2024

Het wiegt op de wind, met vleugels gespreid.
In evenwicht, op een blad gevlijd,

Lijkt alles zo teer en fijn
Vleugels van Rood en stipjes zo klein

Op een dunne tak of in de lucht
Lieveheersbeestje al weer op de vlucht.

Zo aan het leven toegewijd
‘t Blad van luizen bevrijd.

SjBK, 28 mei 2024

Als soldaten in een rij,
Stevig met de voeten in de klein
Marcheren zij al reikend,
Om de hemel glad te strijken.

SjBK, 22 mei 2024