In een moment van gebroken geestkracht.
Zie ik de sterren aan de hemel stralen.
Zo vol rust en stilte deze nacht.
Voor een moment in gedachten dwalen.
Binnendringende stralen met daadkracht,
mijn eenzaamheid verwarmen.
Zij die ons voorgingen, hetzelfde dachten
Met tranen in mijn ogen, de waarheid zien naderen
Aanschouwend wonder verwachten
Voel ik mij als een kind, eeuwig in het moment.
Ademtocht een waas op het raam achtergelaten
En voetstappen in het zand
Mijn geschiedenis bestraten
In onverwarmde momenten van eenzaamheid en verlies.
Verbonden zielen die op het grote wachten,
dromen delen over een bestemming,
en vlammen in de duisternis als sterren in het universum.
Leidt de liefde ons om te dragen,
Dat wat onvermijdelijk is.
SjBK 29 september 2022