Vannacht toen ik niet kon slapen
Keek ik naar de sterren die er niet waren
De wolken lichten een beetje op
Toen het in de verte begon te dagen
Durfde ik je niet te vragen
Je lag nog zo mooi in je dromen gekruld

Nu de zon hoog aan de hemel staat
Een wolkje de hemel siert
De stilte in ons rondwaard
En onze harten beroerd
En je ogen die stralen
Hoef ik het je niet meer te vragen.

De vuurgloed bij het avondgloren
Die de dag doet ontsporen
In een nieuwe nacht
En dan opeens de woorden
“Trouw met mij”

SjBK, 28 november 2021

De boosheid die je hebt
Het verdriet dat je draagt
Het ongeluk dat je voelt
Verspert niet jouw weg

Naar blijdschap
Naar liefde en geluk

Het zijn momenten
Die soms zwaar te tillen zijn

Soms is het lachen
Soms is het huilen
Soms is het uitschreeuwen van pijn
En dit alles verspert niet jouw weg

Naar blijdschap
Naar liefde en geluk

Door een wolk
De stralen zien
Tot de zon doorpriemt
En je hart opnieuw verwarmt

Is de weg
Het leven dragen
In dat wat is.

SjBK, 28 november 2021

Op het strand onder een wolkeloze lucht
Zit jij op een paaltje eenzaam en verloren te kijken
Naar makkers die dobberen en deinen
Trek jij je bek even open voor een zucht

Je strekt je vleugels springt op
En glijdt op de winden
Hoger en hoger in een wolkeloze lucht
Naar een punt achter de kim.

SjBK, 25 november 2021

Waar de wolken hangen
Als vele ogen in de lucht
Waar meeuwen scheren
Als sneeuwvlokken in hun vlucht

Waar de stralen van de zon
Als lantaarns de wolken verlichten
En glinsteren op zee
Verloren in de wereld zijn

Droom ik
In stilte en aanbidding
In de eenzame lucht
Ademloos op vleugels
Tijdloos te zweven

SjBK, 25 november 2021

Jij rent weg en kijkt niet om
In het versterven van het licht
Laat je mij alleen
Maar nog voor je gaat
Nog eenmaal een kus

Mijn hart is nog niet uit de tijd
Ik heb je meer nodig dan ooit
Nog voor het doven van het licht
Kijk ik in je held’re ogen

En als ik dan huil
In de zonneschijn van de nacht
In de schemer van de dageraad
Om de tijd die zo verdampt

Zie dan in de sterren van de nacht
En in de zonneschijn van de dageraad
De hoop van het licht verlangend rijken.

SjBK, 24 november 2021

Overal waar ik ga
Ben ik bang
Bang haar te zien
Bang haar te voelen

Ik ren en ren
De wereld in
Maar waar ik ook ga
Daar komt zij ook

Sta ik stil
Verlies ik mezelf
Zij wil mij

Daar staat zij
Zo zeker ben ik
Ik ren niet meer
Ik ben verliefd

Samen lopen wij
Naar een moment
Ver in de tijd gelegen
Haar opnieuw verliezen
Doet mij rennen
En rennen
Weg van mezelf
Maar ze komt terug
En dan lopen wij weer samen
Lang en gelukkig.

SjBK, 24 november 2021

Zie de vrouw in het wit
Zij schreeuwde haar longen uit haar lijf
Niemand die het hoorde
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Ze streed geluidloos door
Niemand die het vernam
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Ze rende en rende
Niemand die het zag
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Haar hart bonkte en bonkte
Zo hard, ze rende bijna uit de tijd
En niemand die haar ving
Laat je licht op haar schijnen

Zie de vrouw in het wit
Als een vlinder fladderen
Pogingen iets van het leven te maken
Laat je licht op haar schijnen.

Zie de vrouw in het wit
Zie haar, hoor haar, geef haar
Het licht dat op haar kan schijnen.

SjBK, 24 november 2021

Een adelaar op mijn rug
En een uil op mijn arm
De passie van het zien
En compassie van het weten
Nog meer dan ooit
Laat mij de droom dromen
Die mij brengt naar een nacht
Lang geleden, onbevangen
En zo onbevreesd te leven.
Als een adelaar mij laat zien
En de uil mij laat weten
Op mijn rug, op mijn arm
Hoop in stralend zonlicht in mijn geest.

SjBK, 24 november 2021

Het zijn de vruchten die ik pluk
In mijn nadagen van het leven
Zingevend aan het roer
Vergezel jij mij
Naar de haven

SjBK, 19 november 2021

Hij komt in woeste stormachtige golven.
En gaat vertraagd sluipenderwijs.
Mij, verscheurt in scherven achter latend.

Boven de wolken zwevend, grijp ik naar de sterren.
Gevallen in het blinde donker sta ik verstild te schreeuwen.

Sta ik in het midden van ergens,
in het zanderige zand verspoeld achter gelaten,
verstild te schreeuwen.

Ik schreeuwde geruisloos in de nacht.
Een hart vol van pijn,
niemand die het hoorde kloppen.

Vallende sneeuw die mij traag sluipenderwijs bedekt
Als een warme deken
De wind die mijn geluidloze schreeuw
Het universum in slingert.

Weergaloos staar ik te luisteren
In het donkerste van het donkere donker
Verdoofd te wachten op jou.

Maar als dan de regendruppels vallen
Zo gewetenloos op het groen
En de dageraad is aangebroken
Hoef ik niet te blijven
Maar geef mijn nog een moment.

Een moment om mijn scherven te plakken
Mijn schreeuw hoorbaar te maken.
Een moment van dankbaarheid,
en een moment van liefde
te tonen
Mijn licht te laten stralen.

SjBK, 18 november 2021