
Langs het water, langs het weiland
Dromerig, de ochtend ontwaakt
De gele morgenster straalt zacht,
In de stilte die het land bewaakt.
SjBK, 19 mei 2024
Wijdseblik

Langs het water, langs het weiland
Dromerig, de ochtend ontwaakt
De gele morgenster straalt zacht,
In de stilte die het land bewaakt.
SjBK, 19 mei 2024

De ochtendwandeling,
de zelfde route toch elke keer anders.
De zon die opkomt, kleuren veranderen.
De vogels zingen, een nieuw lied elke dag.
De bomen groeien, takken bewegen zacht.
De ochtendmist, een sluier over het land.
De geur van bloemen, vers en verfrissend.
De stilte omarmt me, rustig en kalm.
De zelfde route, toch elke keer anders, zo charmant.
Elke stap die ik zet, een nieuw avontuur.
Elke bocht die ik neem, een verrassing puur.
De ochtendwandeling, een moment van rust.
De zelfde route, toch elke keer anders, een ware lust.
SjBK, 16 mei 2024

“Nog zo jong, tijd voor ontdekking en avontuur.
De middelbaren hebben meer oog gekregen voor groei en uitdagingen. En ik, ik heb meer tijd voor wijsheid en reflectie onder de zon.”
SjBK, 15 mei 2024

“In het aangezicht,
Wie van wie,
Gevangen zit!”
SjBK, 14 mei 2024

In de ochtend, fris en klaar.
Een wandeling naar, ja naar waar?
De regenboog ontmoet het licht,
In het noorderlicht, zo verlicht.
Onder ochtendgloed, een wandeling zo fijn,
Waar regenboog en noorderlicht elkaar ontmoeten klein.
Dansend kleurenspel, een betoverend zicht,
In de vroege morgen, ons gezicht verlicht.
SjBK, 13 mei 2024

Op de bewerkte akker, tinten antraciet,
Door de natuur beticht,
Recht op strak, onaangeroerd, erudiet,
Doorschijnend verlicht.
Onder het gezang van bijen,
Groeien in een stille trance,
Doorgedrukt uit het kleien,
In een bekoorlijke dans.
Mens en natuur komen samen,
De aarde geeft, ontvangt, een eeuwigheid,
Overgoten van het schone beamen,
Mensen ontvingen, namen, een eindigheid.
Bewerkte akker, waar natuur haar pracht ontvouwd,
Verhaal van leven en groei, in stilte verteld,
Verlichte groene blaadje, zwarte aarde goud.
SjBK, 12 mei 2024

Dauwdruppels glinsteren als diamantjes op de bloem, terwijl de nevel langzaam oplost door de warmte van de zon.
SjBK, 10 mei 2024

Lucht en aarde raken de horizon, zoals mijn gedachten en gevoelens mij doen verwonderen.
SjBK, 9 mei 2024

“We kunnen niet altijd de zon zien, maar we kunnen wel fier zijn dat we achter de wolken blijven schijnen.”
SjBK, 8 mei 2024
![]() |
Het zachte geritsel, De harde knisper, En ik die luistert. En door al dat geluister, En raakt mijn snaar. SjBK, 7 mei 2024 |
© 2026 Hersenspinsels
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑