Wolken over wolken, als een deken zo zacht.
De zon schijnt door de delen, een gat van blauw en pracht.
De akkers nog kaal, wachtend op nieuw leven.
Een landschap vol contrasten, aan de hemel verweven.

De wolken drijven langzaam, als dromen in de lucht.
Een spel van licht en schaduw, lijkt een eindeloze klucht.
De zonnestralen dansen op de groene klede.
De natuur in al haar pracht en vrede.


Wolken over wolken, als een eindeloze zelf.
Een symfonie van kleuren, een wonder om te zien
De wereld lijkt te ademen, onder dit hemels gewelf
Een moment van pure schoonheid, waarin ik mij verlies.

Wolken over wolken, een deken van mysterie.
Maar om het gat van blauw, schijnt de zon zo fier en vrij.
En de akkers nog kaal, beloven een nieuw begin.
Een belofte van hoop in dit prachtige landschap van zijn.

SjBK, 5 mei 2024