De neveldeken wordt langzaam open geslagen,
De zon komt op, de akker nog leeg en stil,
Dauw over het gras als een venster beslagen,
Over het land, in de ochtend zo pril.

De wereld ontwaakt uit haar diepe rust,
De vogels zingen hun eerste lied,
Bloemen vouwen open, die de hemel kust,
De start van de dag konijnenogen die het ziet.

De ochtendzon verlicht het landschap zacht
En kleurt de hemel in een warme gloed
De nevel lost langzaam op zonder klacht
En maakt plaats voor een stralende gouden vloed

Zo begint de dag, vol van frisse pracht
Met gras en dauw, in het ochtendlicht zo zacht.

SjBK, 6 mei 2024