Wijdseblik
Gedichten, Haiku’s en/of Tanka’s die ik heb gemaakt
In de oceaan waar de golven fluisteren,
zwemt de walvis een schaduw van wijsheid,
zijn lied weerklinkt door diep luisteren,
een ode aan verbondenheid des levens,
hij danst met de getijden,
en herinnert ons aan de stille kracht,
die ons samenbrengt in het gewijde,
van een wereld vol wonderlijke mysteries.
SjBK, 29 maart 2026
Een regendruppel in de lucht,
keert terug naar wat haar riep,
fluistert tegen de aarde,
“loslaten is geen einde,
maar een zachte herinnering,
aan waar we ooit vandaan kwamen.”
SjBK, 17 maart 2026
|
Stap voor stap, met een glimlach op mijn gezicht, |
 |
De zon die mij verwarmt.
De maan die mij in de nacht omarmt.
Vrienden die mij bijstaan.
Liefde die mij door laat gaan.
De lucht die ik inadem, zo puur.
De natuur die mij omringt in ’t blauwe uur.
Dankbaar zijn is een kostbaar goed.
Een gevoel dat mij innerlijk ontmoet.
Verdriet en blijdschap streven,
momenten samen laten weven.
Een stille kracht, een warme hand
Dankbaarheid zo’n sterke band.
Laat ik koesteren wat er is
SjBK, 3 december 2025
Naya, je ogen waren als de zon,
stralend, warm, een zeldzame levensbron.
In herinnering blijf je dicht bij ons,
als een zacht briesje, een liefdevolle respons.
Jouw geblaf, weinig, maar maakte ze licht,
in ons hart blijf jouw warmte, jouw gezicht.
De momenten samen, zo kostbaar en klein,
zijn nu sterren in de nacht, zo fijn.
Hoewel het verlies ons raakt,
blijft jouw geest ons leiden, niet verzaakt.
Met elke traan, die we nu laten vloeien,
herdenken we jou en de liefde over jou blijft bloeien.
Naya, je naam klinkt als een melodie,
een lied dat osn verbindt, vol harmonie.
In ons leven blijven herinneringen leven,
jij bent in een deel met ons verweven.
We zullen samen verder gaan
jouw liefde als een stralende maan.
In ons hart ben jij voor altijd te vinden.
Naya jouw geest moge ons omringen,
Al ben je daar nu in de eeuwige jachtvelden.
SjBK, 4 november 2025
 |
Het waait en de zon schijnt. De bladeren vallen, opgejut chaotisch in pardon Als veertjes aan het ballen. Wolken verschijnen, druppels vallen, en kleine stukjes blauwen, vechtend als vazallen, tegen ’t witte snauwen. Krommen de takken in gelid, bladeren in centrum formant Bomen in een grid, raast de wind door het land. SjBK, 23 oktober 2025 |
Onder wolken, zwaar van tijd,
zit een kikker stil, verblijd.
Geen schuilplaats zoekt hij voor het nat,
alsof hij thuis is waar hij zat.
De regen valt als eeuwen neer,
elk druppel draag een oud verhaal,
van wat verdween, van wie we waren,
een fluistering, een stil kabaal.
Zijn ogen groot, als spiegels blinkend,
zien meer dan wij met haastig hart.
Hij leeft in nu, niet in verlangen,
kent geen begin, vreest geen depart.
Een plas wordt meer dan watergrond,
een wereld, vol van schaduwlicht.
De kikker zwemt .. geen doel,
geen eind…, alleen bestaan.
Alleen gewicht.
En wie dan kijkt, maar echt, met rust,
ziet in die kikker iets van licht.
Een wezen dat niet vluchten wil,
dat leeft, terwijl de regen zwicht.
SjBK, 19 oktober 2025
© 2026 Hersenspinsels
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑