Categorie: Gedichten (Pagina 4 van 21)

In ‘t stille diepe vertrouwen,
vallen, opstaan in tumult
in ’t licht van beschouwen
Jouw kracht in ’t hart vervuld.

Doorzetten, als het breekt,
dromen die wankelen in de tijd,
en geduld tot je spreekt,
moed en hoop je vlijt.

Diep van binnen die kracht,
die het vuur doet branden,
zet je een stap en wacht,
lankmoedig en dapper landen.

En ergens onderweg tussen pijn en breken,
vond jij je eigen stem terug.

SjBK, 8 april 2025

De ochtend sluimert, stil en zacht,
het witte wief houdt de wacht,
en danst traag over de velden,
liefdestranen welden.

Jouw stapjes kussen ’t natte pad,
waar zwijgen spreekt en niets ons vat.
Een wereld in vaag verborgen schijn,
In grijstinten versmolten zijn.

Druppels glinsteren op het koude gras,
Samen in ongelijke pas,
Op onze vroege wandeltocht,
Zoekend naar de volgende bocht.

SjBK, 1 april 2025

“Als de avond valt, bedekt een diepe stilte de omgeving.
De stilte is een verzachtende balsem in de chaos van de dag.
De tijd staat stil, overspoeld door een rustige omhelzing
die respijt en vrede biedt.”

SjBK, 18 maart 2025

Op het veld van glinsterend gras,
Waar zonnestralen ontdooien een plas,
huppelt Mazzel, dartel en vrij,
onder strak blauwe lucht zo blij.

De stilte in het lied,
laat winter verdwijnen in lentespriet,
zo dartel als het dansend groen,
klinkt in vage verte de klaroen.

Waar dromen in bloemen bloeien,
de koudes naar het zachte vloeien
het ochtendgloren wijds en zacht
Wordt de lente verwacht.

SjBK, 18 maart 2025

Het gras bevroren en wit van rijp,
Mazzel en ik in een spelletje grijp.
Krakend springen in winterse melodie,
spelen wij samen een symfonie.

De zon die kust de aarde, verwarmt ons gezicht
In deze momenten stralen we licht.
Zingen ons lied met liefde en gelach
Een perfecte start, van een mooie dag.

SjBK, 16 maart 2025

Wat houd je bezig, dag en nacht,
Wat drijft je voort, wat houd je kracht?
Een stille vraag, een fluisterend woord,
Een droom die wacht, een stem die hoort?

Is het de zon die opkomt in het oosten,
De hoop op morgen, een schouder om te troosten,
Of het zachtjes ruisen van bladeren aan bomen
Waarin je antwoorden probeert te komen?

Misschien is het de liefde, een hand die raakt,
Een blik vol vertrouwen, een hart die ontwaakt.
Of de wereld die roept, haar vreugde, haar pijn,
En het zoeken naar sporen die blijvend zijn.

Wat houd je bezig, wat houd je vast,
In dagen van vreugde, in tijden van last?
Het is misschien niets, en toch altijd iets,
Een eeuwig verlangen, een innerlijk lied.

Dus vraag het jezelf, keer op keer,
Wat houd je bezig, wat doet je zeer?
Want in die vragen, hoe groot of hoe klein,
Ligt de kern van jouw leven, wie jij wilt zijn.

SjBK, 2 november 2024

Vrede, als de zachte bries,
die fluistert door de bladeren,
een symfonie van harmonie,
in elk hart dat kan beven.

De kleuren van zonsondergang,
dansen op de zee,
een belofte van de morgen
waar elk verdriet mee verdween.

Het hand in hand, schouder aan schouder,
de wereld als één gezin,
geen muren, geen strijd,
maar een pad dat ons verbindt.

SjBK, 13 september 2024

Vervlogen dromen, zo teer en fijn,
Een pluizenbol met zachte lijn,
Zon, wind, water je partners in de strijd,
Nog even vast, maar klaar voor de tijd.

Vergane pracht in wit gesteven
Jij bent nog even gebleven.
Ietwat aarzelend en verscholen
Een stille kracht in moment verstolen

Uitgebloeid, maar niet triest of grauw
In serene rust, schuilt je trouw
Je zaadjes brengen nieuw bestaan
Eindeloze kringloop lacht ons aan.

SjBK, 8 juli 2024

Regendruppels vallen teder en licht
Wiegen het blad zoals de wind,
En springen als een kind.

Donker blad verscholen in het groen,
Aanschouwend het groene bemind
En hangend diep en wijs zich bezint.

Zijn verhalen verbergt
Zijn stekels gedoofd gemind
Nog even met het leven verbindt.

Nog even in een zachte trance
Verstrengeld met regen zijn jeugd verzint,
Geven zijn leven nog even glans.

Als een laatste kans
Het jonge groen beërfd
Opdat zijn lied niet versterft.

SjBK, 30 juni 2024