Je zei: “Kijk nou, die bomen lijken jong,
alsof ze net beseffen dat ze leven.”
We liepen langs het water, niet om het even,
maar urenlang, en zonder plan of dwang.

De zon sprong door het bladerdak naar binnen,
jij ving het licht in stukjes op je huid.
Ik dacht: “dit is het dus, waar men van bruid,
en dichter zingt, waar liefdes echt begint.

Een hond blaft. Kinderen aan het rennen.
Een twijgje kraakt. Jij draait je om naar mij.
De wereld stopt. Geen tijd. Geen moeten. Vrij.
En ik, ik wil dit steeds weer zo erkennen.

Dat jij mijn frisgroen bent, mijn zonneschijn,
mijn lente aan het water. Altijd jij.

SjBK, 12 juni 2025

Een blik, een woord, een stille lach,
een klein moment dat alles zag.
Tussen schaduw en het licht,
Ontsprong geluk, zo zacht, zo dicht.

Jouw hand in de mijne zo vertrouwd,
in elke adem, in elke lach,
een liefde die niet verzout,
Vrede die omhelst, dag na dag.

Geluk en vervulling een zachte melodie,
die spelen in de stilte van de zee,
bladeren fluisteren analogie,
“aimé, aimé, aimé”.

SjBK, 10 april 2025

In ‘t stille diepe vertrouwen,
vallen, opstaan in tumult
in ’t licht van beschouwen
Jouw kracht in ’t hart vervuld.

Doorzetten, als het breekt,
dromen die wankelen in de tijd,
en geduld tot je spreekt,
moed en hoop je vlijt.

Diep van binnen die kracht,
die het vuur doet branden,
zet je een stap en wacht,
lankmoedig en dapper landen.

En ergens onderweg tussen pijn en breken,
vond jij je eigen stem terug.

SjBK, 8 april 2025