In ’t diepste dal van je leven
Glijdt een traan als een regendruppel naar beneden
In het duister waar sterren het hemelruim betreden
Zullen de zeilen van liefde Reven.

Golven raken stranden ver en wijd
De zon die het water zengt
Ontwaakt een gloed die liefde brengt
Je verwarmt en met je vrijt.

En als dan de rozen bloeien
En zachtjes de schaduw fluistert van verdriet
Woorden niet meer vloeien
Alleen nog een glimlach biedt
Vergeet dan niet in stilte te roeien
Want onvoorwaardelijke liefde kent geen limiet

SjBK, 27 februari 2024