Maand: maart 2024

Een zachte bries fluistert geheimen van het onbekende
Een symfonie van vreugde is in elke gedachte verweven
Op de lange dag de magie van de zonnewende
Schaduw van twijfel vervagen in het licht verschreven.

Laat mijn nieuwsgierigheid mij leiden als sterren in de nacht
Waar blijdschap wordt geboren uit liefde die we niet begrijpen
Dwalend dansend tussen bloemen langs de gracht
En de ruwe diamant in zijn schoonheid slijpen.

Samen wandelen we de paden van harmonie
Een blijheid die blijft, als eeuwige smart
En je bewegelijke symfonische comédie
Zijn de sleutels tot mijn hart.

SjBK, 13 maart 2024

Ik opende mijn ogen,
Zag de sterren en de maan.
Voelde mij zo opgetogen,
Wilde nog zoveel verder gaan.

Door vreugde beneveld,
Een hart die de liefde betreedt,
Wind die zoetjes prevelt,
Een ziel die zichzelf vergeet.

De zon die de horizon kust,
Nieuwsgierigheid die bloeit,
Een schaduw die verontrust,
En de vreugde besproeit.

Laat nieuwsgierigheid mij leiden,
Als een kompas in de nacht,
Jubelend de weg van smacht
In verwondering verblijven.

SjBK, 9 maart 2024

In de kalme omhelzing van een sluikende nacht,
Ontwaken onontdekte mogelijkheden,
Van sterren die stralen als fluwelen vacht,
En herinneringen aan vele hoffelijkheden.

In de kille bries van midzomernacht,
Zwijgen in geschilderde stilte heimelijkheden,
Met ochtendgloren groen van smaragd,
Onbeperkt potentieel van kinderlijkheden

Daar in dat moment van eeuwige kracht,
Liggen kleuren van belofte in betrekkelijkheden,
In een serenade van warme tinten opgewacht,
Zodat de nacht zijn adem verlaat in stekeligheden.

Opent het onbekende in ‘t schoonste van de dag,
Fluisterend in betoverende realiteit, nieuwe verhalen.

SjBK, 6 maart 2024

In Sneek zit ik aan het water
Zeilen dansen met geklater
Deze stad vol glorie en pracht
Met weilanden, veel en zacht
En ganzen, zorgend voor theater

SjBK, 3 maart 2024

Waar zand en zee elkaar ontmoeten,
En de golven de horizon begroeten.
Fluistert de wind geheimen in de zeilen,
En de wolken briesjes verwijlen.

Liggen schelpen als parels op het zand,
Getuigenissen uit oceanen zo frappant.
Strekte de verte zich uit als belofte,
En al voetstappend de wereld bestofte.

Waar de dag zo langzaam begon
Kleuren vangend de ondergaande zon.
Een symfonie van golven bij elke bries
Samen drinkend van een chablis.

Brengt zeilen verhalen,
En muziek van cimbalen,
Blaast de wind het schilderij in rust,
Daar waar het avontuur mij kust.

SjBK, 7 maart 2024

De weg zo immer benauwd en lang
Struikelend over stenen en puin
Luisterend naar het hoge gezang
Blazend van vertier op een Bazuin

Varende op golven van goede luim
Leven een soort van boemerang
Herten die scheren over het duin
Horten en botsend op de fietsstang

Bomen in een storm zo bang
Rent de zo mooie witte ruin
Door de weide zijn eigen gang
Staart met een tipje zwarte pluim

Op de top van de berg gekomen
Terug te keren naar het dal
Tranen van vreugd laten stromen
Maar, waar ben jij als ik val?

SjBK, 2 maart 2024

In ’t donker van de nacht,
een stil briesende vlaag,
het hart dat hevig smacht,
dat trager kloppend slaat.
Met een flard van pijn,
diep de wonde openrijt.

In ‘t gestage verdriet,
van ouder wordende jeugd,
stil gemummeld lied,
Het lawaai van de vreugd.
Wordt geschiedenis geschreven,
met een eindeloos verloop.

De traagheid van de tijd,
stil, zacht en niet verried
leven dat eeuwig verglijdt,
vanuit de sterren beziet,
in herinnering vervlochten,
tot tederheid gedoopt.

Maar als de zon weer rijst,
een licht, een flard van hoop,
naar een nieuwe dag verwijst,
begrensd door zijn scope,
het gewonde dan verzacht,
Als jij zo maagdelijk lacht.

SjBK, 1 maart 2024

In ’t diepste dal van je leven
Glijdt een traan als een regendruppel naar beneden
In het duister waar sterren het hemelruim betreden
Zullen de zeilen van liefde Reven.

Golven raken stranden ver en wijd
De zon die het water zengt
Ontwaakt een gloed die liefde brengt
Je verwarmt en met je vrijt.

En als dan de rozen bloeien
En zachtjes de schaduw fluistert van verdriet
Woorden niet meer vloeien
Alleen nog een glimlach biedt
Vergeet dan niet in stilte te roeien
Want onvoorwaardelijke liefde kent geen limiet

SjBK, 27 februari 2024

Aan zee hoor ik het gezang van tij
Een liefdeszucht een onontkoombaar lijden
Golven die zo prachtig schrijden
Voelt de ziel, liefde zo zachtjes en vrij.

Als dan de druppels vallen in het gras
Een zoet akkoord van zonnestralen op de vlucht
Dansen de briesjes van de lichte lucht
Een eeuwig spel van eens dat was.

De pijn, een schaduw die de zon beklemt
Alleen, een echo in de stille nacht
Draagt het hart de littekens gewend
Maar vol verlangen van liefde smacht
Kust water verdort gras, zoals bestemt
Sust liefde de ziel in haar stille wacht.

SjBK, 26 februari 2024

Ergens zo maar zijn,
In ’t nachtelijke dwalen,
Mijn longen die lucht halen,
Legen van mijn brein.

Waar ik achter bleef,
Omdat ik ben,
Spiegelend in een ven,
In mijn vermoeide ogen wreef.

Opkeek naar …
Ja, naar wat?
Naar iets van daar
Hier in een gat.
Het zo zwarte noir
En het lichte bad.

SjBK, 26 februari 2024