Categorie: Gedichten (Pagina 7 van 21)

Op de bewerkte akker, tinten antraciet,
Door de natuur beticht,
Recht op strak, onaangeroerd, erudiet,
Doorschijnend verlicht.

Onder het gezang van bijen,
Groeien in een stille trance,
Doorgedrukt uit het kleien,
In een bekoorlijke dans.

Mens en natuur komen samen,
De aarde geeft, ontvangt, een eeuwigheid,
Overgoten van het schone beamen,
Mensen ontvingen, namen, een eindigheid.

Bewerkte akker, waar natuur haar pracht ontvouwd,
Verhaal van leven en groei, in stilte verteld,
Verlichte groene blaadje, zwarte aarde goud.

SjBK, 12 mei 2024

De neveldeken wordt langzaam open geslagen,
De zon komt op, de akker nog leeg en stil,
Dauw over het gras als een venster beslagen,
Over het land, in de ochtend zo pril.

De wereld ontwaakt uit haar diepe rust,
De vogels zingen hun eerste lied,
Bloemen vouwen open, die de hemel kust,
De start van de dag konijnenogen die het ziet.

De ochtendzon verlicht het landschap zacht
En kleurt de hemel in een warme gloed
De nevel lost langzaam op zonder klacht
En maakt plaats voor een stralende gouden vloed

Zo begint de dag, vol van frisse pracht
Met gras en dauw, in het ochtendlicht zo zacht.

SjBK, 6 mei 2024

De lucht is geharkt, de akker bewerkt.
De zon schijnt, de wereld versterkt.
Een nieuw begin, een frisse start.
Met liefde en zorg vanuit het hart.

De aarde ademt, de bloemen bloeien.
De vogels zingen, de bomen groeien.
Een symfonie van leven en pracht.
In deze ochtend vol van prille kracht.

Laat ik koesteren wat mij is gegeven.
De natuur, waar ik woon, mijn leven.
Met liefde en respect voor alles om mij heen.
Zullen we samen, in harmonie verder gaan, alleen?

SjBK, 4 mei 2024

Vers gemaaid gras, zo fris en groen.
De zon schijnt fel, de warmte is te voelen.
Een heerlijke geur hangt in de lucht.
Het is lente, alles in groene vlucht.

De natuur komt tot leven, zo prachtig en puur.
Met elke ademteug geniet ik van deze geur.
De zonnestralen strelen mijn gezicht.
Het is een prachtige dag, dit lente licht.

Ik adem diep in en voel me vrij.
De geur van vers gemaaid gras maakt mij blij.
De warmte omarmt mij, ik voel me fijn.
Dit is een moment om gelukkig te zijn.

SjBK, 2 mei 2024

Bij de paardenbloem, met haar gouden gloed
En in de boom, waar de mus broedt
In de tuin waar het leven gaat
Zoeken zij naar het zaad

De paardenbloem een feestmaal
Gefladder, gekwetter en praal
Met snavels scherp en oogjes fel
Vliegen ze heen en weer, zo snel

Zo klein, en dartel vrolijk in een rij
Zoemt daar opeens een bij
Maar de mussen van geenszins willen wijken
Vliegt de bij zo laat blijken
Naar de seringenboom.

Dus laat mij kijken naar dit tafereel
Van bijen, mussen en paardenbloemen
Een natuurlijk ritueel
Mijn tuin, vol van gelen en groenen.
Daarin zingt ieder zijn lied
Zoals het in het leven geschied.

SjBK, 22 april 2024

Een zachte bries fluistert geheimen van het onbekende
Een symfonie van vreugde is in elke gedachte verweven
Op de lange dag de magie van de zonnewende
Schaduw van twijfel vervagen in het licht verschreven.

Laat mijn nieuwsgierigheid mij leiden als sterren in de nacht
Waar blijdschap wordt geboren uit liefde die we niet begrijpen
Dwalend dansend tussen bloemen langs de gracht
En de ruwe diamant in zijn schoonheid slijpen.

Samen wandelen we de paden van harmonie
Een blijheid die blijft, als eeuwige smart
En je bewegelijke symfonische comédie
Zijn de sleutels tot mijn hart.

SjBK, 13 maart 2024

Ik opende mijn ogen,
Zag de sterren en de maan.
Voelde mij zo opgetogen,
Wilde nog zoveel verder gaan.

Door vreugde beneveld,
Een hart die de liefde betreedt,
Wind die zoetjes prevelt,
Een ziel die zichzelf vergeet.

De zon die de horizon kust,
Nieuwsgierigheid die bloeit,
Een schaduw die verontrust,
En de vreugde besproeit.

Laat nieuwsgierigheid mij leiden,
Als een kompas in de nacht,
Jubelend de weg van smacht
In verwondering verblijven.

SjBK, 9 maart 2024

In de kalme omhelzing van een sluikende nacht,
Ontwaken onontdekte mogelijkheden,
Van sterren die stralen als fluwelen vacht,
En herinneringen aan vele hoffelijkheden.

In de kille bries van midzomernacht,
Zwijgen in geschilderde stilte heimelijkheden,
Met ochtendgloren groen van smaragd,
Onbeperkt potentieel van kinderlijkheden

Daar in dat moment van eeuwige kracht,
Liggen kleuren van belofte in betrekkelijkheden,
In een serenade van warme tinten opgewacht,
Zodat de nacht zijn adem verlaat in stekeligheden.

Opent het onbekende in ‘t schoonste van de dag,
Fluisterend in betoverende realiteit, nieuwe verhalen.

SjBK, 6 maart 2024