In Sneek zit ik aan het water
Zeilen dansen met geklater
Deze stad vol glorie en pracht
Met weilanden, veel en zacht
En ganzen, zorgend voor theater
SjBK, 3 maart 2024
Categorie: Gedichten (Pagina 8 van 21)
Waar zand en zee elkaar ontmoeten,
En de golven de horizon begroeten.
Fluistert de wind geheimen in de zeilen,
En de wolken briesjes verwijlen.
Liggen schelpen als parels op het zand,
Getuigenissen uit oceanen zo frappant.
Strekte de verte zich uit als belofte,
En al voetstappend de wereld bestofte.
Waar de dag zo langzaam begon
Kleuren vangend de ondergaande zon.
Een symfonie van golven bij elke bries
Samen drinkend van een chablis.
Brengt zeilen verhalen,
En muziek van cimbalen,
Blaast de wind het schilderij in rust,
Daar waar het avontuur mij kust.
SjBK, 7 maart 2024
De weg zo immer benauwd en lang
Struikelend over stenen en puin
Luisterend naar het hoge gezang
Blazend van vertier op een Bazuin
Varende op golven van goede luim
Leven een soort van boemerang
Herten die scheren over het duin
Horten en botsend op de fietsstang
Bomen in een storm zo bang
Rent de zo mooie witte ruin
Door de weide zijn eigen gang
Staart met een tipje zwarte pluim
Op de top van de berg gekomen
Terug te keren naar het dal
Tranen van vreugd laten stromen
Maar, waar ben jij als ik val?
SjBK, 2 maart 2024
In ’t donker van de nacht,
een stil briesende vlaag,
het hart dat hevig smacht,
dat trager kloppend slaat.
Met een flard van pijn,
diep de wonde openrijt.
In ‘t gestage verdriet,
van ouder wordende jeugd,
stil gemummeld lied,
Het lawaai van de vreugd.
Wordt geschiedenis geschreven,
met een eindeloos verloop.
De traagheid van de tijd,
stil, zacht en niet verried
leven dat eeuwig verglijdt,
vanuit de sterren beziet,
in herinnering vervlochten,
tot tederheid gedoopt.
Maar als de zon weer rijst,
een licht, een flard van hoop,
naar een nieuwe dag verwijst,
begrensd door zijn scope,
het gewonde dan verzacht,
Als jij zo maagdelijk lacht.
SjBK, 1 maart 2024
In ’t diepste dal van je leven
Glijdt een traan als een regendruppel naar beneden
In het duister waar sterren het hemelruim betreden
Zullen de zeilen van liefde Reven.
Golven raken stranden ver en wijd
De zon die het water zengt
Ontwaakt een gloed die liefde brengt
Je verwarmt en met je vrijt.
En als dan de rozen bloeien
En zachtjes de schaduw fluistert van verdriet
Woorden niet meer vloeien
Alleen nog een glimlach biedt
Vergeet dan niet in stilte te roeien
Want onvoorwaardelijke liefde kent geen limiet
SjBK, 27 februari 2024
Aan zee hoor ik het gezang van tij
Een liefdeszucht een onontkoombaar lijden
Golven die zo prachtig schrijden
Voelt de ziel, liefde zo zachtjes en vrij.
Als dan de druppels vallen in het gras
Een zoet akkoord van zonnestralen op de vlucht
Dansen de briesjes van de lichte lucht
Een eeuwig spel van eens dat was.
De pijn, een schaduw die de zon beklemt
Alleen, een echo in de stille nacht
Draagt het hart de littekens gewend
Maar vol verlangen van liefde smacht
Kust water verdort gras, zoals bestemt
Sust liefde de ziel in haar stille wacht.
SjBK, 26 februari 2024
Ergens zo maar zijn,
In ’t nachtelijke dwalen,
Mijn longen die lucht halen,
Legen van mijn brein.
Waar ik achter bleef,
Omdat ik ben,
Spiegelend in een ven,
In mijn vermoeide ogen wreef.
Opkeek naar …
Ja, naar wat?
Naar iets van daar
Hier in een gat.
Het zo zwarte noir
En het lichte bad.
SjBK, 26 februari 2024
Het is middernacht, een diepe zucht
In het weefsel van mijn bestaan
Snijdt de liefde ten diepste
In mijn hart in het gaan.
Een regenboog na een regendans
Is het midden op de land
De vlinder in de zomertuin zilverglans
En de liefde die brandt.
Als een bloem in t vrije veld
Ontluikende dromen die bloeien
Geluk gedijt in liefde verstrooid gepeld
Harmonie van geurende kleuren die gloeien.
Op ’t strand van liefde, kust de zee het zand
Gaat eindeloos geluk, hand in hand.
SjBK, 26 februari 2024
Een nieuwe dag is begonnen
Eens wist ik wat geluk was
Liefde was ontsponnen
Maar breekbaar zoals glas?
Bloemen die verdwenen
Zonnestralen bogen
Wolken verschenen
En tranen drogen
Droom ik over jou
Waar ik ook ben
In stilte vasthou
Onder de groene den
Herinnering aan toen
In heden onvoorwaardelijk doen.
SjBK1, 25 februari 2024
In het gloren van de dag
Dwaalde ik wat rond
In eenzaam gezag
Aan ’t koude front
Vrije mensen zongen
En van goede willen waren
Spraken zij in tongen
Om de lucht te klaren
Is er een schepper van hemel en aarde?
Vechten om de gunsten van dat ene
Gelijk zijnde van waarde
Werpen we de eerste stene.
Schieten we op de ander
Hij was geen medestander!
SjBK, 25 februari 2024